Në Javën e Harmonisë Botërore: Profeti ynë Muhammed hodhi themelet e harmonisë mes njerëzve

Urtësia është bekim dhe stoli dhe te ai qe gjendet ka vlere e ai qe e largon ai ka humb,  Pejgamberi  paqja qoftë mbi të dhe familjen e tij në të gjithë rendin e tij dhe në të gjitha pozitat e tij ka treguar se kemi nevojë për aq shumë dhembshuri, dashuri dhe harmoni tani në një epokë konflikti dhe dhune në emër të fesë?

Tani është përvjetori i Javës së Harmonisë Botërore Fetare, e cila bie në javën e parë të muajit shkurt të çdo viti, ishte nisma  nga Mbreti Abdullah II i Jordanisë në Asamblenë e Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara dhe e cila u miratua njëzëri në 2010 si  Java e Harmonisë Javore, dhe te mbizotëroj dashuria, mirëkuptimi dhe bashkëjetesa mes të gjitha qenieve njerëzore sipas fesë së tyre.

Le të ndalemi së bashku  për të parë se si Profeti Muhamed (as) vendosi rregullat e harmonisë dhe paqes midis ithtarëve të shkencave. Thirrja islame nuk u izolua kurrë nga përhapja e dashurisë dhe harmonisë mes gjithë njerëzimit, por Profeti Muhamed ishte i pari që e thirri. Harmonia dhe bashkëjetesa kanë qene parimet ne te cilat ka thirre Pejgamberi edhe nëse besimet e tyre janë te ndryshme dhe ndoshta “dokumenti i Medines” i zhvilluar nga paqja e Profetit qoftë mbi të dhe familjen e tij ajo përfaqëson Kushtetutën e parë islame, përcakton rregullat e shtetësisë dhe harmonisë midis njerëzve të një kombi me besime të ndryshme.

Kur Profeti (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) emigroi në Medine, ishte një rajon gjeografik me kultura dhe religjione të ndryshme. Islami hyri në të dhe aty kishte çifutë dhe politeistë, si dhe dallimet etnike për shkak të ndryshimit të fiseve dhe kulturave të tyre. Profeti (paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të) i trajtoj ata në një mënyrë të veçantë dhe te mire. Konsiderata e vetme në atë kohë ishte njerëzimi dhe shtetësia.

Prandaj, u prezantua “Dokumenti i Medines” për të vendosur parimet e bashkëjetesës, harmonisë, dashurisë dhe bashkëpunimit midis pasuesve të feve dhe racave të ndryshme që jetojnë së bashku. Profeti i afirmoi lutjet dhe paqen  për të respektuar dallimet dhe për të kundërshtuar mosmarrëveshjet. “Çifutët kanë fenë e tyre dhe myslimanët, fenë e tyre, mbështetësit e tyre dhe veten e tyre”.

Jo vetëm kaq…. por Pejgamberi  urdhëroi se juhudinjet dhe jo-myslimanët e tjerë në qytet janë shtetas të Shtetit Islamik kanë të drejta dhe detyra dhe një nga elementët e tij jo diskriminimi,  “Ata janë pasuesit tanë të hebrenjve” Ai gjithashtu tha: “Çifutët e Beni Aufit janë një komb me besimtarët”, pra brenda shtetit myslimanë.

Dokumenti gjithashtu ruan të drejtat e jomyslimanëve, financiare dhe ekonomike, në të cilin ai tha: “Çifutët kanë shpenzime dhe shpenzimet e tyre bien mbi myslimanët” dhe të përfshirë në përgjegjësinë dhe nënshtetësinë dhe të mbrojnë atdheun e tyre.

Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) ka vizituar shërbëtorin e tij hebre kur ishte i sëmur para vdekjes së tij. Ai u ngrit në këmbë para funeralit te një çifuti dhe ai kishte marrëdhënie tregtare  me jo-myslimanët. Profeti kur vdiq ai e kishte mbrojtësen e luftës si hipotekë te një hebre.

Hapja e Jerusalemit në epokën e kalifit të dytë Omer ibn el-Khattab – Allahu qoftë i kënaqur me të – është një shembull i mirë i respektit për jo-myslimanët dhe duke mos i prekur shenjtërit e tyre për të nxitur harmoni dhe shoqëri paqeje.

Kur kalifi Omer ibn el-Hatabi erdhi në Jerusalem, patriarku e takoi atë dhe e vizitoi qytetin me të derisa hyri në Kishën e Varrit të Shenjtë. Kur erdhi koha për lutjen, ai i tha Patriarkut, “Unë dua te fal namazin”. Ai i tha atij: “Falu këtu ne mes te Kishës.” Por Omeri nuk pranoj nga frika se me vone myslimanët do e sulmojnë me arsyen se Omeri është falur aty, përmes kësaj Omeri ruajti të drejtat e të krishterëve dhe të njerëzve të Librit për t’i respektuar kishat e tyre dhe për t’i lënë ato ne duart e tyre.

Jo vetëm kaq, por  Omer ibn el-Khattab doli dhe u lut në shkallët e derës së kishës dhe pasi mbaroi, urdhëroi me shkrimqë lutja e Xhumasë ne këtë kishe  mos mbahej për muslimanët dhe të mos beje myezinllek nga muezini, dhe pastaj Omeri ndërtoj xhaminë e Gurit.

Bashkëjetesa, dashuria dhe përhapja e paqes mes ithtarëve të feve nuk nënkuptojnë bashkim dhe humbje të identitetit. Përkundrazi, kjo do të thotë të kërkoni dhe të ndani vlerat e përbashkëta njerëzore dhe të punoni me ta duke ruajtur besimin e tyre.

Bashkekzistenca, harmonia dhe paqja midis pasuesve të feve,  midis të gjithë njerëzve është një parim islamik .. dhe një parim qiellor .. i thirrur nga mesazhet islame dhe kërkohet kjo,  dhe kjo është një nevojë urgjente në dritën e atyre konflikteve që tronditen boten në të gjitha nivelet politike, ekonomike dhe shoqërore. Ishte e nevojshme të bashkëpunonim pasuesit Fetë dhe të gjithë njerëzit për hir të paqes dhe harmonisë derisa njeriu të ketë detyrën e tij themelore të ndërtimit dhe rregullimit të tokës.

Autor : HANI  DAWAH

zv.Këshillëtar i Lart për Media i Myftiut të Egjiptit

Related posts

Leave a Reply

Adresa juaj email s’do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme janë shënuar me një *

49 + = 58