Dashuria për Atdheun dhe Kombin

Disa rryma ekstremiste dhe politike  që janë maskuar me fenë dhe fshihen prapa saj si ideologji e tyre dhe mision i tyre është zvogëlimi i rëndësisë së shtetësisë, atdheut dhe kombit nga vendi që i takon një vendi që ju takon këtyre. Kjo është në kundërshtim me parimin e vendimit të tokës, zhvillimit, rindërtimit dhe kohezionit social, dhe shkatërrimit të familjes, fiseve dhe identitetit kombëtarë, po ashtu identitetit dhe sistemit të sovranitetit. Këto janë elemente shumë të rëndësishme për stabilitetin e kombit, kohezionin e qytetarëve të saj, forcën e  saj shoqërore dhe shfrytëzimin optimal të burimeve dhe pasurisë. Ndërsa grupet e caktuara vetëm kërkojnë të kontrollojë të gjithë ose një pjesë të tokës kombëtare, duke marrë në posedim pasurinë dhe duke zgjeruar rrethin e ndikimit, dhe e bën këtë me fuqinë e armëve dhe terrorizmit, por pronarët e kësaj toke nuk do ndalen asnjëherë në mbrojtje të vatanit dhe kombit dhe duke iu kundërvënë rrymave të ndryshme që kërkojnë të ia ulin vlerën kombit.

Nga këndvështrimi ynë, humbja e një pjese të atdheut nga mbizotërimi i armëve është shumë më tepër se një dorëzim i rrallë për idenë e atdheut dhe një reduktim i rëndësisë së kufijve. Dhe pohimi se fetë nuk e shohin atdheun si të shenjtë dhe se nuk ka lidhje midis përkatësisë kombëtare dhe besimit fetar është një gabim dhe një trillim i pastër që gënjehet përmes ligjeve qiellore, sidomos Islamit, Zoti i Plotfuqishëm ka vendosur kornizat e marrëdhënieve tona mes fesë tonë dhe atdheut tonë e ato korniza janë se dashuria e atdheut është pjesë e besimit nëse e humb sado pak këtë ke humb pjesë nga besimi dhe tani e tutje nuk ke besimin e plotë.

Është e qartë nga kjo që “atdheu” është një element i rëndësishëm dhe shumë i çmueshëm që duhet ruajtur aq sa ruhet jeta madje jeta duhet të flijohet për atdheun.

Ekziston një ndryshim i madh midis emigrimit të dhunshëm dhe të nevojshëm për mirë qenien e familjes dhe atyre që kërkojnë të mos e duam atdheun e kombin në lidhje me këtë rëndësinë e atdheut dhe dhimbjen e madhe dhe të rënë kur njeriu largohet nga atdheu i tije Zoti thotë: “Nëse ne do të ua bënim obligim vrasjen e vetvetes ose largimin nga  shtëpitë e tyre këtë nuk do ta bënin vetëm se një pakicë”, kjo  pra si shkak i lidhjes së fuqishme dhe dashurisë së njeriut për atdheun e tij. Mos dashuria apo ulja e vlerës për kombin dhe atdheun është një mizori e rrallë, Pejgamberi  paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, dhe fjalët e tij që shprehin pikëllimin dhe  zemërimin në zemrën e tij ndërsa ai qëndron në periferi të Mekës dhe është gati të largohet nga shtëpitë  ku ai tha : “Perëndia e di që ti je vendi më i mirë i Perëndisë dhe i dashur i Perëndisë, dhe nëse nuk do të më largonin nga ky vend nuk do të largohesha asnjëherë”, kjo skenë dhe këto fjalë konfirmojnë se dashuria e atdheut dhe përkatësia e saj dhe besnikëria ndaj saj është një çlodhje instinktive dhe një detyrë besimi që një person i shëndoshë nuk mund të largohet  nga ajo, përveç nëse është i detyruar, prandaj Zoti na e tërheq vërejtjen të mos e shkatërrojmë vendin dhe shtëpitë tona sepse atdheu nuk lihet dhe nuk shkatërrohet por ai banohet dhe se kjo është një tregues i qartë i gabimit të idesë për të nënvlerësuar tokën kombëtare dhe kufijtë në kuptimin e tyre, dhe e forcon idenë e dashurisë së atdheut dhe forcon vlerën e mbrojtjes së tij. Ajo që transmeton nga lajmëtari ynë fisnik i cili thotë: “Çka kemi ne që nuk luftojmë në rrugën e Zotit e ndërsa na kanë larguar nga shtëpitë tona dhe familjet tona”  prandaj mbrojtja e atdheut është detyrë primare dhe se vdekja në rrugën e mbrojtjes së atdheut shpërblehet me gradën e dëshmorit. Nëse  dëshiron ta dijë vlerën e atdheut të cilit i takon, ai duhet të imagjinojë veten e tij  të  zhveshur nga nacionaliteti i tij dhe nga identiteti i tije, diçka e tillë nuk është e pranuar për një njeri i cili e donë atdheun dhe kombin e tij. Kur atdheu i tij ka vlerë dhe vend të veçantë njeriu e ndjen vet vetën e tij me vlera dhe të ngritur.

Postime te ngjajshme